Un viaxe feliz

La vías del antiguo tren se llenaron de maleza. R. G.-QUEVEDO
Aquel día yera’l de volver a casa pa quedar una temporada viviendo del placer de lo que nun tien dulda. Dir a la casa onde nacieras ya quedar ail.lí’l tiempu que fixera falta nun necesita xustificación denguna. Quedar en casa yía un mandatu absolutu, que nun depende de razones nin de disculpas. Cuando marchas a outru sitiu pergúntaste: ¿por quéi? Pero en casa, onde ta’l briezu onde te xaxanon, nun hai perguntas.
Yera una mañana feliz, porque marchábamos de los estudios. El viaxe yera mui l.largu, cuasi doce horas. Primeiro había que baxar nun autobús de muséu ya aveirase a la estación del Norte, na capital, pa dir en direición a Ponferrada. Aillí asperaba’l tren, que por aquel.los días del anu venía chenu a farta. Ente retrasos ya cousas asina, tardaba unas cuantas horas. En chegando a Ponferrada había que dir a la outra estación de tren, a la de La Minero, onde yá había xente conocida. El viaxe yera cuasi eternu ya’l tiempu pasaba lentu, especialmente por Cubillos. Pa los güechos yera muitu placer el paisaxe. A las ourechas chegaba l’estrueldu de la máquina ya de los vagones al pasar polas vías, agora chenas de maleza. Pa la roupa yera evidente la carbonilla. Cada poucu pasaba’l revisor, unu más de la familia. Al chegar a casa, chegara yá la nueite ya faía falta cruzar el Sil pola puente ya xubir caminos emplunos.Polas vacaciones de Navidá siempres había faloupos. Pero alcuérdome agora de que naquel viax de vacaciones nun había nin rabu de nieve. Debía sere, entós, pola Semana Santa. You diba acompañáu por un l.libru que daquel.la nun sabía que yera importante: “Un mundu feliz”, d’Aldous Huxley. Prestóume dir l.leéndolu, anque namás más tarde me diera cuenta de la sua importancia. Güei diría que yera una novela distópica, pero mientras faía aquel viax you nun sabía qué significaba esa palabra. Doime cuenta agora de que yera’l guion de lo que las élites mundiales preparan pa nós.Siempres almiréi a Huxley, unu de los mechores escritores del nuesu tiempu. Outras obras de sou confirmánonme que yía unu de los grandes. En poucos autores veise mechor la crítica al entamu de la vida moderna ya la pasión por contar la esistencia ya las paradoxas de la perceición del ser humanu. Anduvi d’un sitiu pa outru, pero aquel l.libru, agora mariel.lu, guardéilu siempres. Nesti mundu programáu ya inhumanu siempres Huxley foi quien a atopar los requexos de las cousas más humanas, lo qu’él chamaba “la filosofia perenne”, asusañando la terminoloxía qu’axeitara Leibniz, nome agora tamién d’una marca de galletas, poucu filosóficas. El tiempu manduca las cousas ya los nomes.